Onlangs vroeg iemand me ‘wat betekent bdsm voor je?’
De vraag maakte dat ik dichtsloeg, een enorm blok verdriet stond voor me. Onwrikbaar, niet van plan te wijken.
Bdsm is deel van mijn leven, al meer dan 20 jaar ben ik vrijwel dagelijks met bdsm bezig op een misschien meer indirecte manier. Via mijn kunst sites, het bijna dagelijks zoeken naar bdsm kunst en deze delen via mijn sites. Via mijn informatieve bdsm site, het geregeld plaatsen van een nieuw blog, informatieve teksten schrijven maar ook verouderde teksten aanpassen en het beantwoorden van vragen die via de site binnenkomen. Op het gebied van coaching is het rustig maar ook daar ben ik geregeld bezig anderen te helpen hun weg binnen bdsm te vinden. Via sites als FetLife ontvang ik mails en voer gesprekken over bdsm, soms aan de oppervlakte, soms meer diepgaand. Rode draad is het wel dat het vrijwel altijd over de bdsm beleving of interesse van de ander gaat, niet over de mijne.
En die enkele keer dát daar naar gevraagd wordt voel ik hoe mijn binnenste op slot gaat.
Bdsm beleven in de praktijk ligt ongeveer onder het vriespunt. Dat ligt momenteel niet aan mijn partner, hij wil wel. Het ligt aan mij, het gevoel is bevroren. Ik geloof niet dat het weg is, want dan zou het verdriet er ook niet zijn. Er ligt een enorme blokkade of stagnatie. Ergens in mij is een diepe wond geslagen en alles in mij heeft besloten om daar een grote muur omheen te bouwen. Dat past zo niet bij mij, ik heb zoveel meegemaakt, diverse trauma’s verwerkt en daarna toch weer bdsm beleefd. Ik heb meermalen meegemaakt dat de bdsm beleving met mijn partner stagneerde en wist daar dan een weg in te vinden. Er was altijd een vuur in mij dat aanspoorde om te zoeken naar een nieuwe weg, dat vuur lijkt te zijn gedoofd.
Misschien doet verdriet dat, haalt het de zuurstof weg die nodig is voor dat vuur om te branden. Nu is er natuurlijk wel meer dat voor zuurstof zorgt, voorheen had ik voldoende aan mijn eigen zuurstof om het vuurtje brandend te houden en gaf het niet dat mijn partner daar weinig aandeel in had. Nu breekt datzelfde enorm op. Dat schrijf ik niet om een deel bij hem neer te leggen, of om hem als soort schuldige aan te wijzen. Het is gewoon een feit. Ik was altijd de inspirator van onze relatie, ook van de bdsm relatie. En daardoor bleven de wielen draaien, en nu staan ze stil. Heel soms draaien ze eventjes om vervolgens te stagneren of zonder aanleiding tot stilstand te komen.
Plaats reactie