Een aantal dagen geleden maakte mijn partner de opmerking ‘dat we nog even ruzie moesten maken’. Zijn manier om aan te geven dat hij ergens over wil praten. Eerdere pogingen om een gesprek te voeren ketsten af, vanavond probeerde ik het nog eens en kon hij uiten wat hem bezig hield.
Ik heb hem gehoord, ik zie hoe hij het ziet en ik zie een enorm gat tussen ons. Een gapend gat dat niet te overbruggen lijkt. Eigenwijs als ik ben probeer ik dat wel, ik probeer zijn woorden samen te vatten ter bevestiging, ik haal een incident waar hij achteraf inzichten in opdeed aan en trek de lijn door naar onze D’s. Het kaatst keihard terug mijn poging. Het is alsof we in verschillende talen spreken, soms lijkt het of we elkaar verstaan om dan even later te ontdekken dat het leek op iets bekend maar onbekend was.
Mijn dubbele signalen laten hem blokkeren, dat is even mijn botte conclusie. Ik voelde bij zijn woorden de sub in mij ineenkrimpen. Ze doet zo haar best om zich nog steeds ondanks alles proberen te uiten, en dan is dit het resultaat.
Toen mijn partner naar bed ging bleef ik achter met een verdrietig gevoel, een spoortje van boosheid ook. Een impuls die sterk aanwezig is om maar gewoon te stoppen met schrijven over mijn innerlijke processen en gevoelens op plekken waar hij mee leest. Ik doe dat niet, ik heb heel bewust mijn persoonlijke schrijfsels al weggehaald van een plek waar anderen lezen en een beeld van ons vormen, waarvan ik vermoed dat dit destructief werkt voor mijn partner want het toont een ander beeld dan zijn rooskleurige kijk.
Dit blog is mijn plek, ik heb een plekje nodig waar ik vrijuit mij mag uiten. Het is niet mijn verantwoordelijkheid dat mijn partner daar soms niet mee om kan gaan, dat is zijn stukje om mee aan de slag te gaan.
Ik gebruik dit blog als uitlaatklep maar ook als plek om te bezinnen, om inzichten te verkrijgen, om oude inzichten nogmaals te bekijken met een andere blik. Kortom, ik werk aan mijzelf, aan mijn groei.
Het doet pijn dat mijn partner mijn schrijfsels niet zo ziet, niet oppakt om met mij te praten over wat mij bezighoudt en me zo te helpen met mijn groei. Iets wat in mijn ogen hoort bij partner zijn, niet specifiek bij Dominant zijn maar zeer zeker hoort bij de dynamiek van een D’s.
Dát is wat ik al zo lang mis, die wisselwerking is er nauwelijks. Ik vlieg solo in mijn groei, dat is op zich logisch, maar daar waar we samen vliegen (en vlogen) is er vrijwel geen gezamenlijke groei en dat is dodelijk.
Plaats reactie