Connectie met woorden

Wanneer de strijden in dagelijks leven de overhand nemen en er ook nog wat fikse verkoudheden passeren dan ben ik ineens dagen verder zonder rust en ruimte om te kunnen schrijven. Terwijl ik me voorgenomen had om vast te houden aan schrijven, omdat het me helpt. Het stelt me in staat in connectie met mezelf te blijven, of wanneer ik verder afgedreven ben daar weer te komen.

Toch voel ik ook een rem om te schrijven, de wetenschap dat mijn partner leest en we verschillend staan in ons gevoel omtrent onze bdsm relatie. Het is nooit mijn intentie hem te kwetsen met mijn woorden, ik weet echter heel goed dat al lezend iets wel als kwetsend kan worden ervaren. Ik zou ervoor kunnen kiezen om dan niet te schrijven, of om meer aan de oppervlakte te blijven. De vraag die dan boven komt drijven is of dat dan anders is dan toen ik met een narcist samenleefde en geen eigen gedachten of gevoelens meer mocht hebben. In die tien jaar had ik mijzelf aangeleerd om niet meer te voelen, een mechanisme dat ik gelukkig heb kunnen doorbreken. Wat wel een proces van jaren is geweest. Onderdeel van dat proces was mijzelf weer leren uiten. Schrijven is ook daarin een grote helende factor geweest. Door de pijn te benoemen kan ik het van verschillende kanten bekijken, kan ik het omarmen, accepteren en vooral kan ik inzetten om te helen.

Mijn pijn van dit moment is een gemis, er is iets wezenlijk anders. Het was al anders alleen heb ik het nooit hardop benoemd en daardoor remde ik processen af, of gaf ze misschien zelfs geen kans. Ja we zijn een stel dat samen bdsm beleefd, ja hij is Dominant en ik ben onderdanig. Het gevoel dat ik zíjn sub ben is zwaar beschadigd geraakt, ik kan niet eens oprecht uit mijn hart zeggen dat ik me zijn sub voel. Dáár zit heel veel pijn. Pijn waar ik niet met hem over kan praten want voor hem ben ik nog steeds zijn sub. Dat is geruststellend en frustrerend tegelijk.
Want ik kan niet uitleggen wat er voor mij veranderd is, wat er anders is, waarom ik me zo in de steek gelaten voel. Ik kan ook niet meer uitleggen wat ik nodig heb, telkens wanneer ik probeer daar inzicht in te geven dan blokkeer ik. Dan overheerst het gevoel dat het een zinloze poging is, de zoveelste poging om te proberen een D’s connectie te hebben die in tijd weer zal stranden. Die ik dan nog een tijdlang zal proberen leven in te blijven blazen tot ik me eenzaam en verloren terug ga trekken. We hebben dat proces nu een paar keer in de vele jaren dat we samen zijn doorgemaakt. Ik kan het niet meer opbrengen, nu niet althans. Misschien is dat over een tijd anders, misschien ook niet.

Voor mij is het alsof ik me in een soort bijna stilstand bevind, af en toe is er een kleine beweging maar in grote lijnen is er geen beweging meer. En ook dat doet pijn.