Niet uit het niets maar wel met een enorme kracht word ik ineens geconfronteerd met een hevig gevoel van eenzaamheid, zo sterk dat ik niet eens door heb dat de tranen over mijn wangen stromen. In gedachten probeer ik mijzelf te omarmen, het luisterende oor te zijn dat dat deel in mij dat zich zo voelt nu zo hard nodig heeft.
In gedachten zetten boosheid en onmacht stappen die ik niet zetten wil, zie ik mijzelf profielen aanmaken op bdsm sites om maar te kunnen ontsnappen aan dit snijdende gevoel van eenzaamheid. Het is een stap die ik niet wil zetten, ik weet niet hoe en of ik ooit nog balans ga vinden met de sub in mij. Ze is al zo lang eenzaam, verdrietig, verloren en soms de wanhoop nabij. De oplossing voor haar eenzaamheid ligt niet in connectie met een andere Dom te maken. Daar zit de pijn niet, dat zou een compleet nieuw hoofdstuk worden waar ik geen behoefte meer aan heb.
De echte pijn zit ‘m in mijn eigen Dom die me zo laat dwalen, die mijn pijn toch moet zien of voelen maar er niets mee doet, niet op reageert, niet over praat.
De echte pijn schuilt in de wonden die nooit volledig zijn geheeld, een stuk vertrouwen dat al vroeg in onze relatie sneuvelde en waarvan in tijd scherven opduiken.
De echte pijn sluimert in de dingen die niet uitgesproken en soms ook weggehouden worden.
Ongetwijfeld is er ook pijn (en andere emoties) bij mijn partner. Maar die heeft zich als een gesloten oester weg laten drijven, wachtend vermoedelijk tot ik hem opnieuw openbreek. Ik kan dat niet meer, al zo vaak in onze relatie heb ik dat proces doorlopen.
Ik bevind me in een tijdloos vacuum dat volledig in beslag genomen wordt door mijn verdriet, door mijn pijn, door mijn gemis, door mijn verlangens, door de stilte en de eenzaamheid.
Plaats reactie