In de verte klinkt de echo van een vergeten melodie. Wanneer alle ruis van de dag is verdwenen kan ik haar beter horen en herken haar met weemoed.
In het afscheid dat ik heb genomen klinkt een vertwijfelde berusting, dit gaat nooit meer terugkomen. De melodie mag dan nog wel puur klinken, de beleving was meer beschadigd geraakt dan ik in al die jaren heb gezien.
Het is alsof je je eigen huis binnen wandelt en voor het eerst in lange tijd ziet hoe tijd haar sporen achterliet. Wanneer je dit eenmaal ziet kun je het niet meer ongezien maken en ga je meer en meer verval bespeuren.
Wandelend door het landschap van mijn overgave bespeur ik geen verval, wel zie ik de sporen die tijd achterliet. Er zijn rafelige randjes, gebroken stukjes, een diep gekwetste sub die zich met alle pijn en verdriet heeft teruggetrokken.
Wandelend door het landschap van de D’s die we hadden ontwaar ik imperfecties die ik eerder niet zag. Nu hoeft een D’s ook niet perfect te zijn, maar wel een ademende dynamiek en te lang heb ik ontkend dat mijn overgave de zuurstof was die de D’s levend en in beweging hield.
Wat overblijft is stilstand, iets wat ik probeer los te laten maar ik ben nog niet klaar voor de leegte die daarna volgt.
Dus sta ik stil en laat het mooie uit de reis om mij heen bewegen, het is een illusie. Ik ben het me bewust, maar de echte pijn is nog niet klaar om haar weg naar buiten te vinden.
Plaats reactie