Mankement in de Dans

Sommige draden trekken zo strak dat we beiden verstrengeld lijken te raken. Ik zie een bekend patroon in jou, een slachtofferrol die je belemmert om breder te kijken. Een vasthouden aan de positieve dingen die je deed en dat je daarmee iets lijkt te hebben verloren. Zelf zie ik het anders, er is een langer patroon wat invloed heeft gehad. Niet iets van de laatste maanden. Het is een ronddraaien rond een kern die niet verandert, vaak kon ik mee bewegen maar in die beweging werden mijn gevoelens van eenzaamheid versterkt. Dus beweeg ik niet meer mee, ik ben uit die cirkel gestapt en dat maakt ook dat ik anders kan kijken.

De draad van verdriet en onvermogen is op dit moment de sterkste draad die ons bindt, daarnaast zijn er alle patronen van het dagelijks leven samen. Waar ook spoortjes van eenzaamheid (voor mij) te bespeuren zijn. Het is gecompliceerd, ik snap dat jij dat zo voelt en je status op FetLife als dusdanig hebt neergezet.

Al ontstak ik wel even in een verdrietige boosheid, of was het meer een bozige verdrietigheid. Ik had zo bewust gewikt en gewogen welke status verandering paste en jou niet of zo min mogelijk zou kwetsen maar wel het meest eerlijk naar mijzelf toe zou zijn. Want ik blijf onderdanig en masochist, dat is niet gekoppeld aan onze relatie. Dat leeft in mij, ik kan alleen niet oprecht stellen dat ik jóuw sub ben in een D’s. Dat is dan weer dat nuance denken van mij dat om de hoek komt kijken, om nu te stellen dat we spelpartners zijn is ook te beperkt, we zijn zoveel meer dan dat. Hoe verdrietig ook, ik ben uit de D’s gestapt omdat het voor mij niet als een D’s voelt en ik niet langer meer het verdriet en gemis daarvan wil voelen, maar ook omdat ik niet meer in die strijd wil blijven hangen om te blijven proberen een D’s te maken van iets dat de wezenlijke elementen mist.

Betekent dit dan dat we gefaald hebben? In mijn gevoel niet. Er mist iets en we kunnen niet helder krijgen wat er mist, ik kan proberen het te benoemen maar mijn woorden leiden bij jou niet tot een inzicht. Gister las ik een tekst over sub-onderhoud. Geschreven vanuit de visie dat de Dom het sterke karakter is en leidt, hoe complex wordt het wanneer de sub het sterke karakter is maar niet wil en kan leiden. Een D’s is een dynamiek die je samen danst maar ook een dynamiek waarvan je samen de lijnen uitzet. Terugkijkend kan ik alleen maar concluderen dat dat was wat bij ons ontbrak, er waren wel pogingen dat er lijnen werden uitgezet maar in tijd werden ze slap, ze werden niet gecontroleerd op hun sterkte, ze werden niet gecontroleerd op rafels. In tijd werden ze onzichtbaar. Dansten we een dynamiek wanneer we niet struikelden, en wanneer we struikelden kon er niet (meer) gedanst worden. Er ontstond een patroon waarin struikelen onderdeel werd van de dans, dat patroon ging over in steeds vaker naast de dansvloer staan. Niet wetend hoe de dynamiek van de beweging weer op te pakken. Wachtend op de ander om de dans in te zetten.

Het was een mooie dans, bijzonder en intens maar nu wordt het tijd om ook te kijken naar de mankementen in onze dans, ons eigen aandeel daarin. Jij vanuit jouw kant, ik vanuit de mijne.