Balancerend, zo voel ik me. Balancerend tussen een nieuwe weg vinden (of misschien wel mij een weg banen in een onbegaanbaar ogend terrein waar ik krassen op mijn armen en benen oploop van de vele takken die uit het wild groeiend struikgewas omhoog en opzij zijn geschoten) en gemis. Ik scroll wat op FetLife en ineens voel ik het breken van scherven diep in mij. Het besef is er, ik heb zelf al afscheid genomen van wat er niet meer gaat komen. Misschien zien sommigen dit als doemdenken, ik kan de hoop niet meer opbrengen. De hoop dat het gaat veranderen, dat mijn partner zich ontwikkelt middels zelfinzicht en werken aan groei als Dominant. Dit spreek ik zelden uit, in het verleden heb ik wel eens kritiek op een uitspraak als deze gekregen, in het hier en nu wil ik het niet uitspreken omdat ik hem niet wil kwetsen.
Met het besef dat ik me niet langer moet proberen aan te passen groeit ook het besef dat ik wél mag benoemen waar voor mij de struikelblokken liggen, waar de knooppunten compleet verward geraakt zijn. Zovele draadjes die ons met elkaar verbinden, maar ook zovele draadjes die ons verstrikken, die mij soms het gevoel geven van verstikken.
Ik lees, zie, voel en proef de D’s dynamieken in woorden van anderen en ik rouw om het loslaten van de mijne.
Plaats reactie