‘Zullen we vanavond een date night doen?’, ik sprak de woorden voorzichtig uit. Me bewust zijnde van alle kwetsbaarheden en obstakels die er lagen. Onze gesprekken liepen al dagen niet geweldig, mij lukt het nog steeds niet goed uit te leggen wat in mij leeft en ik neig er snel naar me weer in mijn schulp terug te trekken. Gedurende de dag kwam ik meer en meer tot de conclusie dat dit een stomme zet was, ik was er niet aan toe. Onder het eten deelde ik een aantal inzichten die door de dag heen langs gekomen waren: ‘Ik ben het vertrouwen in mijn lijf kwijt’, ‘ik ben het vertrouwen in mijzelf kwijt’, ‘ik ben het vertrouwen in de sub kwijt’, ‘ik ben het vertrouwen in de Dom kwijt’.
Hoe moest ik met zo weinig vertrouwen stappen zetten? Ja ik weet het, dat geldt net zo goed voor mijn partner maar ik schrijf voor en vanuit mijzelf. Zijn beleving en worsteling is zijn stukje om wel of niet te delen.
Met veel moeite toog ik later op de avond naar boven om mij om te kleden, verre van sexy voelde ik mij. Niets van wat ik aantrok gaf mij het gevoel een sensuele en aantrekkelijke vrouw te zijn. Uiteindelijk vond ik een zwarte rok en rode trui waar een mooie bh goed onder uit kwam. Kousen aantrekken met een kitten op de kamer bleek nog best een uitdaging te zijn, zowaar lukte het zonder er een ladder in te trekken. Hoge hakken moesten nog maar even in de kast blijven staan want mijn rug was al dagen bar slecht. Met een moedeloos gevoel ging ik, mooi aangekleed, op de bank zitten. Even later toog Grey naar boven om in pak beneden te komen, een tikkeltje aangestuurd door mij dat durf ik toe te geven. Het raakte me om te merken dat het me zo weinig deed. Hem zo zien, mijn eigen poging me meer vrouw te voelen, de onrust die als een storm in mijn binnenste raasde.
Wat als dit mislukte? Zouden we dan nog in staat zijn een stapje dichter bij elkaar te komen?
Ik deelde nog wat gevoeligheden. Mijn grootste angst op dit moment was dat we in een dynamiek zouden stappen die de schijn zou wekken alsof er niets veranderd was, terwijl in mijn gevoel alles veranderd is. Bdsm beleven zonder D’s, zo voelt het voor mij. Terwijl voor mijn partner het belangrijk was te merken dat er niets veranderd was. Een bizar verschil waarin we elkaar moesten zien te ontmoeten. Ik deed mijn best mijn emoties weg te houden, wat had ik daar nu aan? Ik wilde een fijn moment, genieten van elkaar, van samen bezig zijn, van samen geil zijn. Als de slet in mij maar een beetje wakker zou worden zou het lukken maar ze leek nog erg ver weg te zijn.
Grey had besloten mij op mijn rug op tafel te leggen, volledig gekleed, en me dan vast te leggen. Vertrouwen in hem en dit concept had ik volkomen, eenmaal op tafel voelde ik een stuk rust over me heen komen. Het gevoel te moeten voldoen aan iets dat niet meer past verdween. Ik kon me zelfs een beetje ontspannen, een beetje ontspanning werd wat meer ontspanning. Waarbij de kitten zeker hielp want af en toe voelde ik druk op een touw waarvan ik zeker wist dat het niet van Grey kon komen. De humor hielp ons beiden, na een tijdje moest ik losgemaakt worden omdat de pijn in mijn bekken te hevig werd en ik enorm was afgekoeld.
Met dekentje op de bank, glaasje wijn voor mij en borrel voor Grey erbij. Ik voelde de opluchting bij beiden. Boven hebben we het afgesloten met een prettig potje seks waarna ik in een diepe slaap viel.
De volgende ochtend werd ik met gemengde gevoelens wakker, blij dat we deze stap gezet hadden en tegelijkertijd verdrietig om alles dat er niet meer is.
Plaats reactie