Buiten raast en tiert het, in mij heerst nog altijd een stevige stilte met een kil randje. Ik zou willen kunnen razen en tieren, ik zou als een heftige storm om mij heen willen kunnen slaan. Alle emoties ongeremd kunnen laten tieren. Alle boze woorden die ik weg slik vrij baan willen kunnen geven. Met mijn vuisten tegen de borst van mijn Dom slaan omdat ik me zo door hem in de steek gelaten voel. Ik zou de deuren van innerlijke razernij willen kunnen openzetten zodat alles zich een weg naar buiten weet te banen.
…….Maar het blijft stil.
Dan zie ik de sub staan. Ze kijkt me verdrietig aan voor ze zich omdraait en wegloopt.
Plaats reactie