En dan duiken we, eerst in een zwaar gesprek dat moeizaam verloopt. Al wil ik zo ontstellend graag delen met je alles in mij zit muurvast. Ik moet de woorden uit mijzelf trekken, het is niet dat ik niet wil maar de pijn is zo vermengd met alles. We benoemen beiden onze pijn zowel als... Lees verder →

Deze fase ken en herken ik, het is een fase waarin ik extra goed voor op mijzelf moet passen. Er is een honger die zich van binnenuit een weg naar buiten vreet, een honger naar interactie, naar gelijkgestemd delen, naar gezien worden. Niet vanuit geilheid en lust maar vanuit oprechte interesse in de diverse delen... Lees verder →

Niet uit het niets maar wel met een enorme kracht word ik ineens geconfronteerd met een hevig gevoel van eenzaamheid, zo sterk dat ik niet eens door heb dat de tranen over mijn wangen stromen. In gedachten probeer ik mijzelf te omarmen, het luisterende oor te zijn dat dat deel in mij dat zich zo... Lees verder →

In de verte klinkt de echo van een vergeten melodie. Wanneer alle ruis van de dag is verdwenen kan ik haar beter horen en herken haar met weemoed.In het afscheid dat ik heb genomen klinkt een vertwijfelde berusting, dit gaat nooit meer terugkomen. De melodie mag dan nog wel puur klinken, de beleving was meer... Lees verder →

De mist lijkt af en toe een klein beetje weg te trekken op de nieuwe weg die we zijn ingeslagen. Soms bespeur ik een klein zonnestraaltje die haar licht laat schijnen op andere inzichten. Onze gesprekken worden minder gestuurd door de pijn die we beiden ervaren. Het blijft ingewikkeld om te praten vanuit het besef... Lees verder →