Er was een poging tot praten, daar waar ik normaal mij goed kan openstellen voor een gesprek voelde ik nu aan alles in mij weerstand, boosheid, een gesloten houding. Ik begrijp heel goed dat het voor mijn partner meer dan complex was om een gesprek met mij te voeren (en ik waardeer het zeer zeker dat hij het gesprek aanging). Des te meer complex omdat hij niet mee kon liften op mijn openingen want die waren er niet.
Gedurende het gesprek voelde ik een paar keer een pijnsteken, het besef van verlies sneed kleine wondjes. Zonder wens om onze D’s weer (voor de zoveelste keer) leven in te blazen was het makkelijker om te zien wat er merendeels heeft gemist. Het is er soms wel even geweest, maar op een tijdsbestek van bijna 17 jaar te minimaal om als solide fundering van een D’s te kunnen fungeren.
Misschien ben ik altijd wel te optimistisch geweest, heb ik altijd vastgehouden aan de gedachte dat we er wel konden komen zolang ik maar bleef investeren in mijn partner stimuleren om aan zijn individuele groei als Dominant in een D’s te werken.
Nu ik dat heb losgelaten zie ik pijnlijk scherp wat er al die tijd heeft gemist en hoe ik over mijzelf bleef struikelen in pogingen om er te laten zijn. Ik vraag me zelfs af of ik mijn partner geen valse hoop gegeven heb, heb ik mijn wens dat we in die D’s zouden groeien verward met vertrouwen dat het wel zou lukken. Dat is dan weer dat optimistische van mij.
Vanavond sprak ik uit dat wij op een punt staan wat niet anders is dan een verschil in verlangen in de relatie. Dat vraagt om accepteren dat er een verschil in verlangen is zonder van de partner te verwachten dit op te lossen, dat werkt beide kanten op. Wat het ook inhoudt is dat je elkaar steunt in de emoties die gekoppeld zijn aan dit besef, ook hier weer zonder het op te hoeven lossen. Het verschil mag er zijn en de emoties die er aan gekoppeld zijn mogen er ook zijn.
Voor mij betekent het op dit moment dat ik moet (kunnen, want ik ben nog niet zover) rouwen, rouwen om wat niet mogelijk is tussen ons. Pas daarna kan er ruimte ontstaan om samen te gaan kijken naar hoe hier een weg in te vinden die ons weer bij prettige dynamiek brengt.
Plaats reactie