In de stilte die neerdaalde na mijn vorige blog was ik in staat om met meer afstand te kijken. Mijn verdriet zit nog steeds ergens opgesloten, ik herken dit aan de rationele benadering van mijn gevoelsleven. Talloze gedachten passeerden de revue met als belangrijkste vraag voor mijzelf….welke weg wil ik bewandelen? Ik wil mij niet gevangen voelen in een eenzaamheid omdat de D’s zo ver weg lijkt te zijn. Om een stukje bescherming aan mijzelf te geven had ik mijn FetLife account een paar dagen gedeactiveerd. Mijn tekst zou zeer zeker een aantal mensen op het idee brengen dat ik wellicht binnenkort ‘beschikbaar ben’ en dat soort reacties zijn echt het laatste dat ik nu kan gebruiken. Ook wilde ik voorkomen dat ik gestuurd door mijn verdriet zou gaan dwalen en daardoor nog dieper zou wegzakken in het moeras van gemis, eenzaamheid en verdriet.
Er was dus een stilte waar ik alleen was met mijn gedachten, een stilte waarin ik alleen was met mijn gevoelens. Dit maakte dat alles beter kon uitkristalliseren. Als een soort olievlek vloeiden mijn gedachten en gevoelens en werden daardoor meer transparant. Uiteindelijk kwam ik tot het besluit dat ik niet op de oude voet verder wil met mijn FetLife account, die was vooral gericht op delen van de bijzondere en intieme momenten tussen ons omdat ik ooit had besloten dat ik op die manier daar míjn plekje wilde innemen. Vanaf een afstand kijkend zag ik iets anders, met mijn schrijven gaf ik vooral Grey de bevestigingen die hij nodig heeft. Met elk woord onderstreepte ik onze D’s, zelfs al schreef ik vanuit mijn gemis of vanuit de eenzaamheid die ik binnen onze D’s ervaar. Voor hem is het iedere keer wanneer ik schrijf het bewijs dat het nog steeds goed gaat, dat het moeizaam en soms erg moeilijk gaat maar dat we nog steeds in connectie staan. Soms vraag ik mijzelf af of ik hem daarmee de ruimte ontnomen heb om zelf zijn stukje binnen onze D’s te claimen, en inmiddels ben ik er wel achter dat ik gestopt ben om mijn plekje in te nemen. Ik beweeg mee. Is het er dan beweeg ik mee,is het er niet dan sta ik stil en probeer wanhopig te overleven in die kille stilte.
Ik wilde dus niet meer vastzitten aan die onbenoemde bevestiging. Betekent dit dat ik niet meer zijn sub ben? Dat zal ik altijd blijven, alleen wordt voor mij de inhoud anders, ik ben er een andere waarde aan gaan geven. Wat wij hebben is geen D’s. We zijn twee partners die samen leven en af en toe een prettig bdsm spel beleven.
Die zin zou me ongelooflijk diep moeten raken maar er lijkt een ijsrand om mijn hart te zijn gegroeid. Ik ben bewust bezig om te benoemen hoe ik het ervaar, hoe pijnlijk dat wellicht ook is voor mijn partner. Maar ik ga niet langer meer zijn last dragen of proberen lichter te maken.
Toen ik eenmaal besloten had om een ander pad te bewandelen en dat ook uit te dragen op mijn FetLife account besloot ik dat een groot deel van mijn persoonlijke writings (die hier op mijn blog wel blijven staan) verwijderd kon worden.
Toen bijna tien jaar schrijfsels me passeerden viel me een rode draad op. Er zijn zoveel teksten waarin ik schrijf over me eenzaam voelen binnen de relatie, verdrietig zijn om wat ik mis, me niet gezien en verloren voelen. En telkens weer zocht ik naar een weg die ons dichter bij elkaar zou brengen, die dat gemis zou laten verdwijnen. De realiteit toont een ander beeld. Ik heb een andere verwachting van mijn partner binnen een D’s en het lukt ons niet daar samen een weg in te vinden. Het maakt hem niet minder als mens, als man, als Dominant, als Sadist.
Het is zoals het is. Het wordt tijd dat ik mij er van ga los maken. Dat ik voor mijzelf een andere weg ga proberen te vinden, een weg waarin ik minder vaak en hevig met mijn verdriet en gemis wordt geconfronteerd. Een weg die ertoe leidt dat ik blij kan zijn met de mooie en goede momenten die we samen hebben. Een weg die maakt dat ik kan genieten van de prettige bdsm momenten die we hebben.
Voor ik die weg kan gaan bewandelen zal ik echter eerst de deur naar loslaten moeten openen, ik zal mijzelf toe moeten staan te rouwen om dat wat nooit echt mocht zijn. Ik zal mijzelf ruimte moeten gaan geven om te rouwen om de D’s die er niet kwam. Voor ik daar aan kan beginnen zal ik eerst meer moeten gaan toegeven, aan mijzelf. Minder Grey een hand boven het hoofd houden, minder lief en voorzichtig zijn uit angst hem te kwetsen. Maar eerlijk en direct zijn omdat dat mij helpt.
Plaats reactie