Ik omarm je,
dus huil maar,
laat je tranen stromen.
Ik bescherm je,
dus schuil maar,
je mag je klein en kwetsbaar voelen.
Vanavond tijdens wandelen in de regen doken deze woorden op in mijn hoofd. Woorden gericht aan de sub in mij, mijn tranen vermengden zich met de regendruppels op mijn gezicht. Het voelde veilig, zo in het donker, in de regen. Niemand die mijn verdriet zag. De deur stond even op een klein kiertje, ik hield de sub in mij vast. Ze is zo verward, zo verdrietig, voelt zich zo ongelooflijk in de steek gelaten.
Plaats reactie