Soms kan het masochistische stukje in mij me in een lastige situatie manouvreren, sprak ik met enig cynisme. Nu mijn partner niet mét me praat klik ik soms zijn FetLife account aan, het is echt een soort zelf pijnigen want ik weet niet wat ik ermee wil bereiken. Als hij niet actief is raakt het me, als hij wel actief is maar niet op mij reageert raakt het me nog meer. Ik kijk naar de foto’s die hij geplaatst heeft.
Foto’s die ik stuk voor stuk voor hem bewerkt heb, zodat hij vol trots zíjn sub kon tonen. Zodat hij de complimentjes in ontvangst kon nemen en zijn enorme blijheid en liefde voor mij kon uiten onder de reacties. Het oogt als een vreemde dynamiek, een beweging waar ik niet (meer) in mee kan.
Ik kijk naar de foto’s, ik weet in mijn hoofd dat ik het ben, ik herinner me de shoots en de emoties die er aan gekoppeld waren. Eveneens herinner ik me de intense bdsm momenten die ook aan deze foto’s gekoppeld zijn. Het is of het over een vreemde gaat, ik kan niet eens verdrietig of boos zijn. Ik zie, neem waar en koppel mijzelf los.
Je worstelt met je gevoel lijkt het. Het afstand nemen is zelfbescherming denk ik . Wees lief voor jezelf, die zachtheid is nu nodig om te genezen van de pijn in je ziel . Pas als je zelf weer blij en vrij bent dan kun je weer verder met of zonder wie dan ook . Heel veel sterkte want het is geen toptijd voor je dat is wel duidelijk.
Wel prachtig dat je dit deelt zo oprecht en puur .Dit maken velen mee van tijd tot tijd dat geeft misschien enig troost
Never give up dreaming ….
LikeGeliked door 1 persoon