Er was een poging tot praten, daar waar ik normaal mij goed kan openstellen voor een gesprek voelde ik nu aan alles in mij weerstand, boosheid, een gesloten houding. Ik begrijp heel goed dat het voor mijn partner meer dan complex was om een gesprek met mij te voeren (en ik waardeer het zeer zeker... Lees verder →

Soms kan het masochistische stukje in mij me in een lastige situatie manouvreren, sprak ik met enig cynisme. Nu mijn partner niet mét me praat klik ik soms zijn FetLife account aan, het is echt een soort zelf pijnigen want ik weet niet wat ik ermee wil bereiken. Als hij niet actief is raakt het... Lees verder →

Ik omarm je,dus huil maar,laat je tranen stromen.Ik bescherm je,dus schuil maar,je mag je klein en kwetsbaar voelen.Vanavond tijdens wandelen in de regen doken deze woorden op in mijn hoofd. Woorden gericht aan de sub in mij, mijn tranen vermengden zich met de regendruppels op mijn gezicht. Het voelde veilig, zo in het donker, in... Lees verder →

In de stilte die neerdaalde na mijn vorige blog was ik in staat om met meer afstand te kijken. Mijn verdriet zit nog steeds ergens opgesloten, ik herken dit aan de rationele benadering van mijn gevoelsleven. Talloze gedachten passeerden de revue met als belangrijkste vraag voor mijzelf....welke weg wil ik bewandelen? Ik wil mij niet... Lees verder →

In de afstand voel ik mij verlorenIn de stilte voel ik mij verlatenIn je keuzes voel ik mij ontkend. We drijven uiteen. Wanneer ik benoem wat ik voel is stilte het antwoord.Samen eenzaam, ik hoopte dat we er nooit zouden komen maar we dwalen er al een tijdje rond.Eenzaam samen, pogend connectie te vinden in... Lees verder →