Een kwetsbaar inkijkje

In de jaren dat ik mij heb ontwikkeld als beheerder van meerdere erotische/bdsm kunst collecties ben ik ook gegroeid in het kijken en leren waarderen van kunst en kunstvormen.
Dat heeft ook invloed gehad op inspiratie voor fotoshoots, wat op zichzelf al enigszins complex is omdat ik vaak de ideeën heb vanuit mijn voorliefde voor fotografie. Die probeer ik dan over te brengen op GreySpanker en vervolgens stap ik in de rol van model. Waarbij ik af en toe vanaf een afstand probeer ‘mee te kijken’. Ik ben me er terdege van bewust dat dit alleen maar werkt tussen ons, we zijn een team wanneer we zo bezig zijn met een fotoshoot. Soms frustreert het één van ons (of beide) omdat we niet op dezelfde lijn weten te komen. Ik heb daarbij vaak ook moeite met mijn eigen lichaam terug zien omdat in mijn hoofd het er anders uitzag.
Maar..we groeien en we groeien in deze samen. Inmiddels doen we dit toch al meer dan 15 jaar samen.

Soms kan ik een idee hebben voor een shoot waarbij het eigenlijk is iets betreft dat binnen mijn bdsm gevoelens op de grens balanceert, of erg buiten mijn comfortzone ligt.
Een shoot samen doen is anders dan samen bdsm beleven al zijn er wel raakvlakken. Maar ik kan niet poseren wanneer ik me te kwetsbaar voel, en ik wil eerlijk gezegd ook liever niet gefotografeerd worden wanneer ik me erg kwetsbaar voel. Dus schakel ik tijdens poseren soms even iets uit, zoals tijdens onze shoot gisteravond.

Het onderwerp was objectificatie. In vintage fotografie vind ik dat erg mooi en prikkelend om te zien, daarin had ik al een groei doorgemaakt. Objectificatie tijdens onze bdsm beleving vind ik nog erg complex. Ik kan niet ontkennen dat het iets met me doet, een heel scala aan emoties wordt erdoor geraakt. Er zit een stukje oud zeer, gezien te worden als een object waarbij voorbijgegaan werd aan mij als persoon. Nog steeds heb ik er moeite mee wanneer ik aan reacties van anderen merk dat ze zo naar een foto van mij kijken. Het is aan mij daar een weg in te vinden, en ook aan mij welke weg dat is (soms verwijder ik een reactie waardoor ik mij neergezet voel als object).

Binnen onze dynamiek spelen er andere emoties mee. Om door mijn Dom als object te worden neergezet, behandeld, weggezet. Het is niet dat er ‘met mij als object wordt gespeeld ‘, het is het ontbreken van dat stukje wisselwerking wat zo diep bij me binnenkomt. Wanneer er met mij, met mijn lichaam, met mijn hoofd, met mijn emoties, wordt gespeeld dan voel ik mij gezien.
In het mij objectiveren ontbreekt dit element, en volg ik de flow vanuit mijn overgave. Omdat ik wil laten merken hoe ver ik bereid ben te gaan.
Dat het dan iets met me doet maakt me waanzinnig kwetsbaar.

Gisteravond kreeg ik prive een vraag over wat het zo poseren met me deed. Ik had alle geplaatste foto’s bijna weggehaald zo hevig stormde het in mij. Ik wilde daar niet over praten, en zeer zeker niet met een complete vreemde die als passant dit eventjes terloops aanraakte.
Erover praten met Grey lukte me ook nog niet, er spelen zoveel emoties. Ik voel me overweldigd door de hevigheid van de emoties wanneer ik even een tipje oplicht van de dikke deken waaronder ik ze heb weggestopt.

Het zijn dus niet ‘zomaar wat foto’s’, het is een inkijkje in een zeer intieme reis.