We hebben samen een weekje vrij, er waren plannen gemaakt voor leuke dagjes uit. We zouden een volle (!) week alle tijd en ruimte voor elkaar (en ons zelf) hebben. Stiekem had ik afgeteld en ernaar uitgekeken. Met de stille hoop dat dit ons weer wat dichter bij elkaar zou brengen, want de vele veranderingen in ons leven (en in mijn partner zijn gedrag door herseninfarct) hebben een behoorlijke impact op ons. Beiden zoeken en vinden we daar onze eigen weg in, soms brengt dat ons dichter bij elkaar, andere momenten lijken we even verder uiteen te drijven.
Een fotoshoot een aantal dagen geleden was een fijn moment dat ons echt weer volledig in onze unieke dynamiek liet stappen. De eerste dag van onze vakantieweek hadden we een ontspannen middagje in een kleine dierentuin, de zondag erna werd partner 65 jaar en de nacht ervoor hebben we dat intiem en op onze manier ingeluid, de dag zelf met een paar dierbare vrienden en mijn kinderen. Dat onze vakantieweek iets anders zou verlopen dan gepland was me vorige week al duidelijk geworden. Ik ben voor beide volwassen kinderen mantelzorger en beiden bevinden zich in een fase waarin ze veel ondersteuning nodig hebben.
Gelukkig hebben Grey en ik in September nog eens twee weken vrij, dat is eigenlijk onze échte vakantieperiode en ik heb mij bij beide kinderen afgemeld. Het eerste verzoek voor videobellen op afstand met een maatschappelijk werker was al ingediend en ik heb mij dapper verweerd.
Oók mantelzorgers hebben af en toe even volledige rust nodig.
Even terug naar Grey en mij….ergens in de afgelopen dagen hebben we heerlijk en intens bdsm beleefd. Dit was even minder vanzelfsprekend omdat mijn lichaam momenteel gigantisch dwars ligt, met opvliegers, enorm moe zijn en een soort chronische kaakpijn. We weten elkaar op sommige momenten stukken beter te vinden in de communicatie en op andere momenten drijven we nog steeds mijlenver uiteen. Het is en blijft een moeilijk, moeizaam en ook vermoeiend proces maar we zetten ons beiden ervoor in.
Dat maakt dat ik er vertrouwen in heb dat we ook hier onze weg wel weer gaan vinden.
Dus…ik dans.
Soms passioneel en intens.
Soms overduidelijk, soms vertwijfeld
En ook met periodes op mijn tenen.
Never give up your dream
LikeLike
Zeker niet, ik probeer met mijn schrijfsels ook te laten zien dat een bdsm relatie hebben en houden niet zo vanzelfsprekend is. Het is hard werken om de balans te behouden.
LikeLike
Tjee Karen,
Wat een verhaal. Het zit je niet mee als ik jouw blogs zo lees. Ik heb respect dat je er zo positief onder blijft. Ik zeg dat met overtuiging, want ik zit ook in zo’n frustrerende situatie. Door een foutje van de natuur zit ik bijna mij hele leven al in een rolstoel. Ik leef mijn leven zo normaal mogelijk en dat lukt heel aardig. Behalve op het gebied van intimiteit, seks en BDSM. Al van jongs af aan heb ik dominante gevoelens en was ik geïnteresseerd. Ik weet ongeveer wat ik zoek, maar een geschikte partner ontbreekt en dat frustreert enorm. Zodra ik mijn beperking ter sprake breng, haken vrouwen af. Ik voel mij daarom een beetje ‘brother in arms’ met jou. Gelukkig heb jij een begripvolle partner, die helaas zelf inmiddels ook zijn beperkingen heeft. Toch lees ik tussen de regels van jouw blogs de positieve inslag die zo kenmerkend is voor mensen met een beperking.
Ik hou zelf ook hoop, misschien tegen beter weten in. Ik heb je vandaag gevonden via Fetlife, maar je staat nu op mijn volg-lijstje. Succes met alles wat jullie gaan ondernemen.
LikeGeliked door 1 persoon
Dankjewel voor je reactie. Wat rot om te lezen dat vrouwen zodra jij jouw beperking ter sprake brengt afhaken. Ik kan me zo goed indenken dat dit frustrerend is. Ik wens je toe dat je iemand mag vinden die zich niet laat hinderen door jouw beperking en met wie je samen een mooie bdsm dynamiek mag beleven.
Fijn dat je mij volgt.
Prettig weekend
Karen
LikeLike