Om van prettige bdsm te kunnen genieten is het ideaal wanneer je beiden niets mankeert. Iets waar je minder vaak over leest is bdsm tussen mensen die iets mankeren, dit kunnen fysieke beperkingen zijn maar ook mentaal of emotioneel is van invloed. Het lijkt soms alsof bdsm alleen maar wordt beleefd door gezonde mensen die niets mankeren en dat kan zeker wanneer je iets mankeert best frustrerend werken of leiden tot onzekerheid.
Zelf heb ik inmiddels meer dan 26 jaar bekkeninstabiliteit en chronische vermoeidheid, later kwamen hier artrose en het fenomeen van Raynaud bij. Die laatste daar kun je oud mee worden, aldus een vroegere huisarts die dit de symptomen herkende. Het is wel opletten met vastgebonden worden want de doorbloeding van mijn lichaam werkt toch iets anders en zowel bij temperatuurverschillen als stress trekken de uiteinden van de kleine bloedvaten terug. Of het nu door het fenomeen van Raynaud komt of dat ik gewoon een raar lichaam heb, de doorbloeding van mijn huidoppervlak is ook een vreemde. Ik kan een warme buik hebben met steenkoude bovenbenen, er zijn altijd plekken op mijn lichaam die aanzienlijk kouder zijn, dat kan een negatieve impact hebben bij een zweepsessie. Op de koude huidoppervlakken voelt alles aanzienlijk heviger en soms ben ik op die plekken in no time bij een grens terwijl de warmere oppervlakken meer aan kunnen.
De bekkeninstabiliteit is voor mij het meest lang aanwezig, toen ik aan bdsm begon was deze al aanwezig. Dat wil overigens niet zeggen dat ik toen alle ins en outs goed kende, ik was jong en ook eigenwijs. Ik vond dat ik net zoveel moest kunnen als een jonge vrouw met een gezond lichaam, dit resulteerde in regelmatig over mijn grenzen heen gaan. Mijn huidige partner heeft in het begin van onze relatie stellig beweerd dat hij nooit meer seks met mij ging hebben toen hij mij, na een intense vrijpartij, met hevige pijn de trap op zag strompelen.
Vroegere partners hadden vaak minder geduld om te luisteren wat deze beperking inhoudt, wat dan weer tot frustraties tijdens het spelmoment leidde omdat ik stop moest zeggen vanwege de beperking in mijn lijf. Of het kwam voor dat gedacht werd dat ik mijn handicap ‘misbruikte’, erg pijnlijk om te ervaren want ik ga nog eerder over mijn eigen grenzen heen dan dat ik dit doe.
De beperkingen door mijn bekkeninstabiliteit zijn voor sommigen ook reden geweest ‘om maar niet meer met mij verder te gaan’. Het feit dat ik niet lang kon staan, dat bepaalde poses niet lukken, dat vanwege de pijn in mijn lichaam iets onderbroken moest worden was voor sommige dominanten teveel gebrek om bdsm te beleven zoals zij graag deden. Soms vraag ik me wel eens af of er dan uberhaupt stil gestaan wordt bij mijn gevoelens, want ik zou dolgraag willen ervaren hoe het is om urenlang te kunnen staan voor een zweepsessie, of om tal van complexe vastgebonden poses te kunnen ervaren maar het gaat ten koste van mijn lichaam én van de stabiliteit die ik er na jaren in heb weten op te bouwen.
Gelukkig heb ik een partner die meer dan begripvol is omtrent mijn beperkingen (en ik omtrent de zijne), natuurlijk frustreert het hem wanneer we moeten stoppen omdat mijn lichaam niet wil. Maar onze dynamiek is zoveel meer dan dat spelmoment, al geef ik eerlijk toe dat langere tijd tegen allerlei beperkingen en/of moeheid aanlopen ronduit frustrerend is en ons soms ook even wat verder van elkaar weg laat drijven.
Ook ben ik een tijdlang erg verdrietig geweest dat kruipen door artrose in mijn knieën bijna niet meer ging, evenals een tijdlang op handen en knieën zitten wat voor mijn toch echt een pose is die me veel geeft.
Onlangs heeft mijn lichaam besloten dat bovenop alles waar ik al een goede balans in en mee moet zien te vinden hevige opvliegers er ook nog wel bovenop kan, en een andere pijn waarvan ik er nog niet uit ben of dat wellicht ook artrose is maar dan in een ander lichaamsdeel of een ontsteking (want helaas heb ik ook die met enige regelmaat). Gisteravond wilde ik zo graag even kunnen wegdrijven in de prettige gevoelens, in onze verbinding, maar mijn lichaam zat me te veel in de weg en ik kon uiteindelijk niet anders dan stop aangeven en zeggen dat ik nog maar één ding wilde en dat was naar bed gaan. Ik viel als een blok in slaap (dat heb ik zelden) dus misschien had het moment toch wel iets gegeven maar ik voelde vanmorgen met wakker worden vooral frustratie dat al wekenlang het zo strijden is met mijn lijf en alle beperkingen.
Plaats reactie