Daar waar het soms lekker vloeit, onze rivier rustig kabbelt en we elkaar passievol kunnen vinden, zijn er ook momenten waarin we uiteen drijven en kan het een tijd duren voor we weer dichter naar elkaar drijven. Ik schreef hier een aantal dagen geleden al over.
Wat het voor mij in deze momenten het meest complex maakt is mijn eigen innerlijke dynamiek. Ik kan die niet altijd (bij)sturen, het is een oud mechanisme dat ik ooit ontwikkeld heb als zelfbescherming en het treed soms nog steeds in werking wanneer er in mijn innerlijke wereld geconcludeerd wordt dat het beter is om deuren te sluiten.
Vorige week dacht ik dat ik in een dissociatieve staat was beland door een impulsief boze reactie van mijn partner, wat ik van hem totaal niet gewend ben en mijn flight or fight respons ging over op innerlijk vluchten. Ik kan dat schijnbaar erg goed, mijn omgeving merkt het niet. De enige die het soms wel eens heeft gemerkt is mijn dochter.
Al jarenlang ben ik bezig om met woorden uit te leggen hoe mijn innerlijke dynamieken werken, niet omdat mijn partner het dan kan oplossen, maar omdat ik snap hoe ingewikkeld het voor hem is wanneer hij tegen een soort muur in mij aanloopt. Het wordt echter erg moeilijk wanneer ik die muur weet te verbergen met mijn gedrag, dan kan ik alleen nog met woorden aangeven dat het van binnen ‘niet goed met me gaat’.
Vaak duurt het even tot ik die stap kan zetten, er is winst hoor. Jaren geleden duurde het weken voor ik dat kon, tegenwoordig kan ik het binnen enkele dagen en heel heel soms binnen een paar uur.
Het schrijven een aantal dagen geleden had me geholpen, Grey liet me weten dat hij het gelezen had (een signaal richting mij dat als ik er aan toe ben we erover kunnen praten).
Ik deed een poging erover te praten en voelde van binnen keihard meerdere deuren dichtslaan, het kost me dan ontzettend veel energie om te blijven praten. Alsof mijn innerlijke wereld probeert te saboteren dat ik inzicht probeer te geven. En ineens ging er een andere deur open en zag ik dat ik nóg een dissociatief moment had gehad, die ik compleet was kwijt geweest tot dit moment. Ik gaf aan dat ik niet verder kon praten, die rust is in zo’n moment beter voor mijn innerlijke balans en ik leer steeds beter om die grenzen (tijdig) te herkennen.
In de rust waren de radertjes driftig aan het draaien.
Wat was het pijn moment geweest dat geleid had tot dit tweede dissociatief moment?
Het begon me te dagen. Erover praten kon ik nog steeds niet. Erover schrijven lukte ook niet.
Vanavond liep de avond anders dan ik had gehoopt, we konden elkaar opnieuw niet vinden terwijl ik eerder vandaag aangegeven had de Dom nodig te hebben. Er gaat op zo’n moment iets mis, dat is geen verwijt richting Grey. Het is een struggle waar we al langer mee bezig zijn, zolang ik het vuurtje aan wakker blijft de vlam van onze bdsm beleving branden maar soms wil ik zo graag dat ik ook dat stukje los mag laten. Dat Grey het vuurtje weet te laten oplaaien tot een passievolle dynamiek, en dan valt er een grootse stilte. Dan weten onze lichamen elkaar niet te vinden, dan weten onze woorden elkaar niet te vinden. Het lukt mij soms dat te doorbreken maar vaker trekken we ons beide terug, ieder met onze eigen emoties en een gemis.
Al vroeg op de avond voelde ik dat we nog steeds uiteen dreven, ik kon het niet opbrengen om het te benoemen, ik kon het ook niet opbrengen om Grey de hand te reiken en hem te helpen.
Er zat een stuk verdriet en misschien zelfs wel boosheid in de weg. Ik wilde gewoon dat hij dit in zou zetten, dat ik me er aan kon overgeven en we waren opnieuw in die impasse beland die voelt als een eindeloze woestijn.
Uiteindelijk stelde Grey uit zichzelf een vraag, dit lijkt misschien heel erg logisch en gewoon maar die dynamiek is voor hem minder vanzelfsprekend. De deuren in mij begonnen hevig te klapperen, ik voelde de waarschuwende innerlijke steken maar ik wilde wel proberen om dat inzicht te geven. Ik wilde ook me niet langer zo vreselijk eenzaam voelen met die innerlijke strijd die ik al een week aan het voeren ben. En tegelijkertijd kon ik zo moeilijk Grey toelaten, zijn hand op de mijne en ik kon amper de aanraking voelen. Zijn lichaamswarmte tegen de mijne en ik kreeg het koud. Alles in mij was nog steeds bezig om in vlucht modus te stappen.
Het lukte me wel om de woorden te vinden ! Al was dat echt een enorm gevecht met mezelf. Ik kon uitleggen welke dynamieken er deze week in mij geleefd hadden, welke gevechten er geweest waren, hoe ver in mijzelf ik mij had teruggetrokken en tegelijkertijd naar buiten toe daar niets van had laten merken. Met minimale woorden kon ik het uitleggen, dat is dan weer typerend want normaal heb ik zelden gebrek aan woorden om iets uit te leggen.
Maar deze strijd is zo anders, zo zwaar en gaat zo moeizaam.
Ik weet dat dit voor velen niet te begrijpen is, dat hoeft ook niet. Ik weet dat ik een overlever ben, dat ik leef met beschadigingen en dat het soms voorkomt dat ik in oude patronen beweeg uit zelfbescherming.
Dat is goed, dat mag, het hoort bij mij.
Ik begin weer een heel heel klein beetje terug te komen.
Plaats reactie