We drijven samen op een rivier, of misschien zijn we samen die rivier. We stromen samen, gelijktijdig, als één. Op andere momenten splits de rivier, soms in kleine vertakkingen die hun weg snel weer naar de krachtige stroom vinden, soms in grotere aftakkingen die verder weg afbuigen.
Dat zijn de momenten waarin ik mij alleen en soms zelfs eenzaam voel, zelfs al zijn we samen in het dagelijkse leven. Als de stroom daarin ook nog eens vertakt dan versterkt dat mijn gevoelens. Erover schrijven doe ik steeds minder, de opmerking ‘we weten het nu wel’ heeft me erg diep geraakt. Ik weet het, ik zou daar boven moeten staan. Ik zou gewoon moeten schrijven wanneer ik die behoefte heb maar nog steeds voel ik me daarin geremd.
Heb ik het gevoel dat het gelezen wordt als kritiek op mijn partner, of als zeuren over mijn partner.
Dus trek ik me terug met en in mijn eenzame gevoel.
Dan lijkt het in deze momenten of alles dat ik op FetLife zie ook veel verder bij me vandaan raakt, ik drijf zelf steeds verder weg.
Een aantal dagen geleden sloeg er een deur in mij dicht, behoorlijk hard ook. Het was een reactie vanuit oud zeer, ik kon er niet over praten. Ik worstelde er alleen mee, balanceerde zelfs op de rand van dissociatief worden. Tijd werd tijdloos, als ik op de klok keek was ik ineens uren verder terwijl het voelde alsof ik maar een paar minuten ergens mee bezig was.
Dat duurde een dag of twee, daarna kwam de enorme moeheid (die is nog niet verdwenen) en gelukkig is het inmiddels wat rustiger geworden in mij. Ik heb me erbij neergelegd dat ik deze strijden alleen voer, dat mijn partner geen idee heeft wat er in mij leeft. Dat besef stemt me verdrietig maar ik weet ook dat de beste weg voor mij is om het gewoon te accepteren. Ik ga niet meer strijden om gezien of gehoord te worden, ik wil niet blijven uitleggen wat me raakt.
Dat ik daarmee mijzelf iets ontneem weet ik, het kost me gewoon teveel energie om mijzelf te openen en proberen opnieuw inzicht te geven in iets dat al zo lang deel van mij is, waar ik al zo ongelooflijk veel en vaak over gepraat heb.
Dus wacht ik gewoon tot onze rivieren weer naar elkaar toe buigen en we weer samen stromen.
Plaats reactie