In de verandering sluimert vereenzaming, in vereenzaming sluimert een verandering.
Al mijn optimisme ten spijt lijk ik weg te kwijnen in een vereenzaming die het gevolg is van verandering. Emoties buitelen over elkaar heen, van tijd tot tijd weet ik het weg te zetten en focus me op andere dingen in mijn (toch al beperkte) leven.
Ik observeer en analyseer tegelijkertijd, ik zie wat ik mis, ik zie wat er mis is. Ik zie ook wat er niet veranderd kan worden en beetje bij beetje moet ik een weg zien te vinden in iets dat misschien wel helemaal niet meer gaat veranderen:
De verandering in mijn partner.
Mijn hoop dat dit een tijdelijk iets zou zijn sijpelt steeds harder richting het zwarte gat dat zich onder mijn voeten bevind.
Wanneer ik emoties vrij baan geef is er een intens verdriet en een sprankeling boosheid. Boosheid dat leven nu deze bocht nam, dit was zo niet hoe ik het voor me zag toen ik smachtend vooruit keek naar dat moment dat we ons leven samen verder uit zouden kunnen bouwen. Zonder de hevige gezinsdynamiek die ons jaren gegijzeld heeft.
Ik zag een vrije horizon die vervangen lijkt te zijn door een met mist omhulde muur die me kadert, die mijn toekomstdromen waar ik maar matigjes aan toe durfde te geven heeft laten verdwijnen.
Wanneer ik probeer aan te geven dat ik vereenzaam binnen de relatie dan volgt er een zwijgen, wanneer ik vertel dat ik boos ben en niet weet hoe ik een weg moet vinden met een partner die zo veranderd is dan volgt er een stil vertrek. Ik wil schreeuwen, gooien en smijten. Alle frustratie die de afgelopen weken sluimerend aanwezig was en nu een weg naar buiten zoekt zou ik eruit willen kunnen gooien, ik wil het kunnen delen maar ik eindig in een eenzame wandeling tijdens een grijze en koude winteravond.
Dit was zo niet hoe ik het voor ons in gedachten had. Nu ís er eindelijk die ruimte en ben ik een deel van mijn partner kwijt, is het samenleven veranderd, is de dynamiek tussen ons veranderd, zijn de gesprekken veranderd, zijn de stiltes groter geworden en neemt mijn vereenzaming drastisch toe.
Aangezien ons sociale leven zeer beperkt is zijn er maar weinig mensen die de verandering in Grey opmerken, dat maakt het complex om mijn gevoelens te delen. Het voelt alsof ik dat niet zou mogen doen omdat het iets is dat hem is overkomen, wat natuurlijk waar is maar het voelt tegelijkertijd ook alsof de vechtlust bij hem weg is en zijn steun aan mij er niet lijkt te zijn, wat me nog eenzamer laat voelen.
Mijn verdriet lijkt op dit moment alles absorberend, ik voel een rouw die moeilijk te plaatsen is, ik voel een boosheid die ik geen ruimte wil geven omdat ik weet dat ik vanuit pijn kan stukmaken wat me lief is. Dus probeer ik passief de boosheid over me heen te laten komen, probeer ik de kracht van woorden als tool in te zetten om te kunnen blijven ademen. Om niet verzwolgen te worden door zoveel hevige emoties die ik in mijn eentje moet zien te plaatsen.
Plaats reactie