Maandagochtenden herinner ik mij, waar ik genoot van de stilte in huis en als vanzelf de deuren naar mijn innerlijke beleving openenden. Vanmorgen stond ik met koffie naar een enorme regenbui te kijken, ik kon me ineens tallloze buien herinneren waar ik naar heb staan te kijken, maar zelden met zo'n intens diep gevoel van... Lees verder →

Je verkiest De stilte Je verliest De diepte Van ons delen. Wat is delen Als het stilte is Die regeert? Wat is samenzijn Als het eenzaamheid is Die prevaleert?

Het zijn woorden die ik vaker gebruikt heb, al de hele dag spoken ze door mijn hoofd....Oorverdovend is de stilte. Cynisme worstelt zich naar boven. Als ik een geil stuk schreef was er geen stilte, als ik een pittige foto had geplaatst was er geen stilte, als ik mijn boze mening had geuit was er... Lees verder →

Het waren vreemde armen om mij heen, vreemd genoeg voelde ik me er ongelooflijk veilig. Er was een manier van domineren die iets dieps en wezenlijks in me raakte, iets dat lang niet meer op deze manier was geraakt. Heftig verdriet borrelde omhoog, ik verzette me ertegen, duwde het weg. Zijn benen had hij om... Lees verder →

Je danst met een schaduw De schaduw van wie ik was Wie ik wil zijn Maar zich niet toont. Je omarmt een schaduw Vele grijstinten Verhullen mijn binnenste Welke verdrietig dwaalt in de mist.