Als de geluiden van de dag verstommen, de verloren energie nog doelloos door de kamer dwaalt, de laatste puber haar bed opzoekt en de huisdieren zich vleien in de rust die neerdaalt...dan voel ik de paniek uit het diepste van mijn binnenste opwellen. Ze neemt de ruimte in die ontstaat, minimaal want meer ruimte innemen... Lees verder →

Toen stopte de dans, je had haar geleid, mij gedragen. Niet eerder wist ik me zo veilig en geborgen. Je droeg me, ik had een blind vertrouwen dat je me niet zou laten vallen. Je viel, of je struikelde of kon mij niet houden. Ik raapte mezelf op, raapte jou op. Droeg mijzelf, droeg jou.... Lees verder →