Je liet me dansen, terwijl je wist dat de bodem van glas was en ieder moment kon breken. Dans maar, sprak je, het is goed...ik vang je als je niet meer bewegen kunt. Ik ben er wanneer je niet meer bewegen kunt, dan draag ik je. Ik gun je zo graag die dans omdat ik... Lees verder →

Ooit, lang geleden, schreef ik eens...overgave heeft me verlaten. In dat moment was dat zo, de strijd om te mogen zijn wie ik was had me gebroken. Het verdwalen in me confirmeren naar wat een ander vond dat mijn overgave diende te zijn had me losgebroken van mijn eigenheid, ik was zelfs de overgave aan... Lees verder →

Ze beweegt een lege overgave, geborgenheid vormde de baken in haar reizen. Stuurloos voelt ze zich zonder. Een rimpelloos oppervlak ontvouwt zich voor haar, niets meer dan illusie want zodra ze zich overgeeft aan het stille water sleurt de storm haar mee. Hoge golven breken haar blik op de horizon, de kracht van het water... Lees verder →

Woorden dwalen de leegte die ik niet innemen kan, ze strekt haar handen, reikt naar me. Ik wil vluchten uit haar peilloze diepte. Ze haalt me in, meedogenloos is haar scherpte. Ze dwingt me tot overgave, ik geef me, laat haar. Ze breekt me, willoos in haar bewegen geef ik me over. Ik laat los,... Lees verder →

Dan opent diepte zich, woordloos onthaald door pijn. Ik tracht haar scherpte te negeren, ze smaalt om mijn vruchteloze pogingen. Overgave beweegt een schimmige mist, geen licht laat door, ik voel haar verstikken. Tijd strikt de meedogenloosheid van pijn, ze dansen een grimmige sfeer en vullen de ruimte. Ergens in de verte klinkt een vage... Lees verder →