Je was een dwalen in een veld van ongekende grootte. Ik zag je, ik voelde je. Even plotseling als je opgedoken was verdween je weer in de oneindigheid. Had ik je nu echt gezien? Had ik je gevoeld? Een verdrietig gevoel bleef achter, sluimerde mij de dag door. Ik voelde me een willoos slachtoffer van... Lees verder →

In mijn beleven is tijd tijdloos, ik zet haar graag naar mijn hand, speel met haar draden. Weef deze tot nieuwe patronen, heen en terug, verleden en heden verweven tot een nieuwe dimensie. Zo houd ik van beelden die de suggestie wekken dat meerdere dimensies in één tijd samen kunnen vallen. Vorig jaar bezocht ik... Lees verder →

Woorden dwalen een eigen weg, ik volg gedwee. Geen richting, geen doel, wandelend in een landschap met eindeloos uitzicht. Me bewust van mijn eigen groei, de veranderingen in mij. Grenzen die duidelijker werden, deuren die open gingen. Het oogt vreemd, een deur in een landschap en toch past het me. Die deur is deel van... Lees verder →

Het samensmelten verwonderde me, daar waar ik vaak specifiek een kant kan herkennen die zich naar de voorgrond werkt was er nu een samensmelten van alle facetten in mijn persoontje. De masochiste, de vrouw, het meisje, de sub. In hun eigen dans bewogen ze, gaven ze, waren ze. Tijd werd één met de beweging, de... Lees verder →